پایگاه خبری بيان ما 21 بهمن 1397 ساعت 11:44 http://www.bayanema.ir/news/20436/بنی-صدر-نوفل-لوشاتو-دنبال-خودنمایی-پاسخ-امام-درخواست-همکاری-کمونیست-ها -------------------------------------------------- عضو دفتر امام در پاریس: عنوان : «بنی‌صدر» در نوفل لوشاتو دنبال خودنمایی بود/ پاسخ امام به درخواست همکاری با کمونیست‌ها -------------------------------------------------- راه‌اندازی 7 تحصن و اعتصاب در کلیساهای لندن و راه‌پیمایی در خیابان‌های این شهر، بخشی از فعالیت‌های انجمن اسلامی دانشجویان در انگلستان بود. پس از ورود امام خمینی به پاریس، رحیمی و جمعی از دوستانش خودشان را به این شهر رساندند و به حضور امام رسیدند. متن : عضو دفتر امام در پاریس: بنی صدر در نوفل لوشاتو دنبال خودنمایی بود/ پاسخ امام به درخواست همکاری با کمونیست ها علی رحیمی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان اروپا در گفتگو با تسنیم به بیان خاطراتش از دوران مبارزه در اروپا، نوفل لوشاتو و تحصن در کلیسای لندن پرداخت. گروه تاریخ انقلاب خبرگزاری تسنیم- محمدعلی سافلی: عکس معروفی از نوفل لوشاتو دارد که پا به پای امام خمینی در حال قدم زدن است اما تاکنون کمتر درباره حضورش در مبارزات انقلابی صحبت کرده است. بیشتر بخوانید اختصاصی| افسر ارتش شاه: مأموریت "ژنرال هایزر" کودتای نظامی بود دستور مهندس بازرگان برای فراری دادن حسین فردوست رئیس دفتر اطلاعاتی شاه مهندس علی رحیمی که این روزها مسئول ساخت ساختمان پلاسکو است، متولد سال 1335 است و مبارزه با رژیم پهلوی را از دوران تحصیل در انگلستان و تشکیل انجمن اسلامی دانشجویان انگلیس شروع کرد. راه اندازی 7 تحصن و اعتصاب در کلیساهای لندن و راه پیمایی در خیابان های این شهر، بخشی از فعالیت های انجمن اسلامی دانشجویان در انگلستان بود. پس از ورود امام خمینی به پاریس، رحیمی و جمعی از دوستانش خودشان را به این شهر رساندند و به حضور امام رسیدند. علی رحیمی پشت سر امام راحل در نوفل لوشاتو ایستاده است به گفته خودش در نوفل لوشاتو وظیفه شان مراقبت از امام بود و می گوید "یک بار یادم هست قبل از اقامه نماز در همان حیاط نوفل لوشاتو، یک نفر دوید و می خواست پای امام را ببوسد. امام خیلی از این کار ناراحت شد. ما هم همیشه حواسمان بود این اتفاقات نیفتد." مهندس رحیمی بعد از انقلاب مدتی به سپاه رفت و مسئولیت های مختلفی را قبول می کند: "ما بعد از انقلاب به گوشه ای رفتیم و سعی کردیم گمنام باشیم... من فقط امام را بعد از انقلاب 3 بار ملاقات کردم. یک بار که می خواستم زن بگیرم و خواستم عقد ما را بخوانند، دوبار هم برای سپاه که ایشان نماینده ای را مشخص کنند تا به سپاه بیایند که حضرت امام آیت الله خامنه ایرا معرفی کردند." متن زیر مشروح گفتگوی تسنیم با علی رحیمی است که از منظرتان می گذرد: تسنیم: با تشکر از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید، بفرمایید شروع مبارزات شما و همراهی با نهضت امام خمینی از چه تاریخی بود و چه زمانی به فعالیت های انقلابی پرداختید؟ رحیمی: من علی رحیمی هستم. سال 54 دانشجوی انگلیس بودمو آنجا تشکل های سیاسی بیشتر چپ ها بودند. بچه مسلمان ها دور هم جمع می شدند،یک شب شنبه دور هم می نشستیم و قرآنی می خواندیم، ماه رمضان جوشن کبیر می خواندیم و تعدادمان کم بود.انگلیس وضعش از بقیه جاها بدتر بود و آنجا معمولا ساواک رعب و وحشتی انداخته بود. چند تا از عزیزان بودیم که توانستیم به تاسیاز بچه های انجمن اسلامی آمریکا، انجمن اسلامی انگلیس را راه اندازی کنیم و با بچه های اروپا تماس بگیریم.اولین تشکلی که برای ارتباط رفتیم در آلمان بود و آنجا اولین بار بود که شهید بهشتی را ملاقات کردیم.جوانانی کهآنجا می آمدندیا بورسیه بودند که برای نیروی دریایی بود و ما با آنها کاری نداشتیم، مابقی جوانانی کهخودشان می آمدند سعی می کردیم این ها در دام چپی ها نیفتند. ما جلسات منظمی داشتیم و توانستیم در لندن چند تظاهرات خیلی خوب داشته باشیم و چند تظاهراتمان با نقاب بود و از سال 56 دیگر بی نقاب فعالیت می کردیم. تسنیم: زمانی که امام خمینی خواستند به پاریس بیایند، شما چگونه مطلع شدید و کی به پاریس رفتید؟ رحیمی:زمانی که امام قرار شد به فرانسه بیایند آن موقع ما نه موبایل داشتیم و نه وسیله ارتباطی دیگری، بلکه خودمان در اخبار فهمیدیم که امام به فرانسه آمده و شوکه شده بودیم. یک بحث هایی آن موقع می شد که امام شاید به سوریه بروند و ما هم آماده بودیم که به عنوان یک سرباز به امام خدمت کنیم که ناگهان دیدیم امام به فرانسه آمد .آن روزی که امام به فرانسه آمد ما دیگر به دانشگاه نرفتیم. به لندن آمدیم و با کشتی به فرانسه رفتیم و امام را پیدا کردیم که در هتل اقامت داشت. ** از چاپ قران تا همنشینی یک هفته ای با علامه طباطبایی در لندن یک روز آن جا بودیم و آقای قطب زاده را دیدیم چون ایشان چند بار به لندن آمده بود و رابط ما و مسئول جمع کردن بچه ها و ارتباط ما با انجمن های آمریکابود.ما بچه های انجمن اسلامی انگلستان هم یک کتابی جمع کردیم که نصف آن قرآن بود و نیمه دیگر آن در واقع لغت یابی و حروف یابی قران داشت و حاصل کار مشترک انجمن اسلامی اروپا و آمریکا بود. آقای دکتر یزدی هم در آمریکا بود و ما برای سخنرانی دوبار ایشان را دعوت کردیم به لندن بیاید حتی منشی آن جلسات هم من بودم. ما نسبت به بچه های چپی کم سخنران داشتیم و روحانیونی که برای معالجه به آنجا می آمدند، از وجود آنها در محافل خودمان استفاده می کردیم.یادم هست مرحوم شهید مطهری باعلامه طباطبایی آمدند و یک هفته هم پیش ما بودند و دوران خیلی خوشی بود و از ایشان در مباحث اعتقادی مان استفاده می کردیم. کسی به انگلیس می آمد، برایش شیک بود که بگوید من چپی ام و کسی که اهل نماز و روزه بود می گفتند این سنتی است. مرحوم شریعتی کتاب هایش راهگشای خوبی برای تبلیغات ما بود و ما خیلی روی آنها مانور می کردیم و کتاب های ایشان جوان پسندتر بود. تسنیم: دکتر شریعتی در لندن فوت شدند. شما در آن دوره با ایشان هم مراوده ای داشتید؟ چه زمانی از فوت ایشان مطلع شدید؟ رحیمی: دکتر شریعتی در پاریس بود، بعد برای مدتی به لندن آمد و همانجا فوت کرد. در واقع ما بعد از فوت ایشان متوجه شدیم که در لندن بوده اند و اطلاعی از سفر وی نداشتیم. برای وی مراسم ترحیمی گرفتیم که خدا رحمت کند آقای دکتر حبیبی در آنجا سخنرانی خوبی کردند. شریعتیبرای ما خیلی کمک حال بود. ** سروش اعتقادی به مبارزه خارج کشور نداشت آقای سروش که "حاج فرج دباغ" نام اصلی اش بود،اعتقادی به مبارزه خارج از کشور نداشت و میل نداشت که هویتش لو برود. کتابی هم که ما از وی چاپ کردیم به نام عبدالله ستوده چاپ کردیم که اسم پسر دوم او بود. عظیم زاده سرکنسول ایران در منچستر فهمیده بود که نویسنده کتابکیست لذاکتاب بعدی رابه نام "عبدالکریم سروش" چاپ کردیم که بعدا ایشان به این اسم معروف شد. تسنیم: برگردیم به سفر شما به پاریس. اوضاع روزهای اول اقامت امام درپاریس چگونه بود و چه زمانی به نوفل لوشاتو نقل مکان کردند؟ رحیمی:ما که رفتیم محل اقامت امام در هتل بود و ایشان دوست نداشت مزاحمتی برای ساکنان هتل از رفت و آمد ما ایجاد شود. به قطب زادهگفتیم با ما در تماس باش تا بدانیم چه کار کنیم. برگشتیم لندنو یک هفته بعد متوجه شدیم امام در حاشیه پاریس و در یک دهی به نام نوفل لوشاتو رفته اند. ما فوری برگشتیم فرانسه، همانجا که امام مستقر بودند، تا ببینیم چه کار می توانیم بکنیم. ما نگران بودیم نکند چپی ها کاری کنند. نگران ساواکی ها نبودیم چون ساواکی ها علنی دست از پا خطا نمی کردند. چند هفته ای انجا امام را زیارت می کردیم. کم کم خبرنگار ها آمدند. ساعت 9 صبح مردم در باغ می گشتند وظهر آنجا نماز می خواندند.امام هم با عزیزان ناهار نان و پنیری می خوردند، صندلی می گذاشتیم و برای جمع یک صحبتی می کردند تا فردا. در مکه بزرگترین تظاهرات برائت از مشرکین همان سال برگزار شد. ما 3 نفر بودیم: من و هادی غفاری و همسرش. نزدیک به 50 پلاکارد درست کردیم و آمدیم یک وانت اجاره کردیم. خانم هادی غفاری عقب وانت نشسته بود و با جمعیت می آمد. من و هادی غفاری پلاکارد را جلوی جمعیت باز می کردیم، بعد یکی 10 ریال به سیه پوست هامی دادیم که پلاکاردها را بیاورند... کم کم ما دیدیم آدم ها زیاد شدند وجا هم ندارند، هوا هم داشت سرد می شد. یک چادر گرفتیم و با چادر شرایطی را مهیا کردیم. هادی غفاری هم به پاریس آمد و چون موسم حج بود با هم به مکه رفتیم. در مکه بزرگترین تظاهرات برائت از مشرکین همان سال برگزار شد. ما 3 نفر بودیم: من و هادی غفاری و همسرش. نزدیک به 50 پلاکارد درست کردیم و آمدیم یک وانت اجاره کردیم. خانم هادی غفاری عقب وانت نشسته بود و با جمعیت می آمد. من و هادی غفاری پلاکارد را جلوی جمعیت باز می کردیم، بعد یکی 10 ریال به سیاه پوست هامی دادیم که پلاکاردها را بیاورند، بعد از یک ساعت دیدیم یک جعیت میلیونی از منا تا "مسجد جن" کشیده شده و همه پلاکارد "الموت لامریکا" و "الموت الاسرائیل" دستشان است. دوباره برگشتیم به فرانسه که هوا سرد شده بود و جمعیت بیشتر می شد و نگران تر شده بودیم اما امامنسبت به ترور و درگیری اصلا نگران نبود واین قصه حافظت را حس نمی کرد نیاز باشد. ** امام در نوفل لوشاتو گفت "بگویید من سخنگو ندارم" تسنیم: بنی صدر هم در نوفل لوشاتو حضور داشت؟ رحیمی: بود ولیآنجا دو نفر بودند که بیشتر نقش داشتند؛ یکی آقای یزدی بود و یکی آقای قطب زاده. هر وقت هم مصاحبه ای می شد مترجم این دو نفر بودند. بنی صدر به آنجا می آمد و یک عرض اندامی می کرد که حضرت امام به من گفت اینجا اعلام کنید که من سخنگو ندارم. ما به چند زبان این را چاپ کردیم و بیشتر منظورش بنی صدر بود چون خودش از طرف امام یک چیزهایی می گفت و چندتا از بچه ها هم بودند که چیزهایی می گفتند که خوشایند نبود. بنی صدر اقتصاد دان بود و صحبت هایش و کارهایش حسابگرانه بود. یک کتاب کیش شخصیت هم داشت که من یک بار همان کتاب خودش را به وی هدیه دادم! علی رحیمی در کنار امام خمینی در نوفل لوشاتو تسنیم: بچه های چپی و مجاهدین خلق هم به نوفل لوشاتو رفت و آمد داشتند؟ رحیمی: چیزی به نام مجاهدین آن زمان چندان مطرح نبود.در راس زندانیان سیاسی مرحوم طالقانی و مرحوم منتظری بودند ولی لفظی به نام مجاهدیندر محافل و انجمن اسلامیمطرح نبود، البته بچه های چپی بدشان نمی آمد که با ما قاطی شوند. ما مقابل همدیگر بودیم اما چون دشمن مشترک داشتیم، زیاد درگیر نبودیم ولی در عضوگیری ها با همدیگر تقابل داشتیم. این ها بدشان نمی آمد که یک تاییدیه مشارکتی از امام بگیرند، البته این قضیه را من مطرح کردم. چند سوالاز امام مطرح کردم که برایم خیلی جالب بود. یکی این که ما با وجود این که دشمنمان مشترک هست می توانیم به چپ ها کمک کنیم؟ امام به صراحت گفت خیر!امام گفت قصه ما قصه اعتقادی است. ما به خاطر خدا این راه را می رویم. بعد گفتم بچه های انگلیس با ما در ارتباط هستندکه ما چکار کنیم؟ درسمان را بخوانیم یا بیاییم به مبارزه بپیوندیم؟ من این سوال را از امام کردم و امام یک جواب حکیمانه ای فرمودند. امام گفتند که شما فرض کن که در خانه تان درس می خوانید و خانه تان آتش گرفته؛ به درس خواندن ادامه می دهید یا آتش را خاموش می کنید؟ همین موجب می شودتعدادی از بچه ها هم که نگران بودند و نمی دانستند چکار کنند را جمع کردیمو به لبنان رفتیم. تسنیم: شما قبل از عزیمت امام به تهران، لبنان رفتید؟ رحیمی: چند گروهی را جمع کردیم و به لبنان بردیم و خودم هم همراهشان رفتم و با آقای چمران همراه شدیم. یکدفعهدیدیم امام به تهران می آید، ما مستقیم به لبنان نرفتیم بلکه ابتدا به سوریه رفتیم و از حلب پیاده در کوه ها به جنوب لبنان رفتیم و یک دوره هایی دیدیم. دوره ها را تمام کردیم که در ایران انقلاب شد. ما دو روز بعد از انقلاب به تهران رسیدیم. در سعدآباد شروع کردیم یک سری بچه ها را آموزش نظامی دادیم و از اواخر فروردین سپاه تشکیل شد و ما هم سپاهی شدیم. نزدیک 7 بار در لندن اعتصاب غذای عمومی کردیم که از لحاظ تبلیغاتی خیلی موثر بود و از روز دوم دیگر خبرنگارها جمع می شدند تا ببینند طاقت یک انسان بر عقیده اش چقدر است...ما روزه می گرفتیم و سحر دو یا سه لیوان آب می خوردیم. تسنیم: سپاهی که 2 اردیبهشت 58 تشکیل شد؟ چون قبل از آن هم چندین سپاه در جاهای مختلف تشکیل شده بود. رحیمی: خیر؛ همان سپاه بود که فرمانده آن جواد منصوری و نماینده حضرت امام آقای لاهوتی بود و در خیابان پاسداران مقر قبلی ساواک مستقر شدیم.ده ها گروه را جذب کردیم بچه های انجمن اسلامی آمریکا بیشتر در دولت رفتند و بچه های انجمن اسلامی اروپا به سپاه رفتند. من هم در سپاه کرمانشاه بودم که در این حین در دانشگاه امیرکبیر هم عضو هیئت علمی شدم تا سال 60 که در این سال به مناسبتی که ما معاون استانداری شدم. ما اگر به سپاه رفتیم به خاطر تکلیف رفتیم چون روحیات من نظامی نبود این نهضت انفجار نور بود واقعا و مردم مستعد بودند و در تهران هزاران هزار محفل قرائت قران بود یعنی اینگونه نبود که یکدفعه همه مردم به خیابان بیایند و این ها هزاران واحد های کوچک بود که با یک ندای امام همه جمع شدند. تسنیم: شما با تحصن شهید محمد منتظری در کلیسای سنت ماری در سال 56 هم همراهی کردید؟ رحیمی: ما چندین بار در لندن این کار را انجام دادیم و تحصن می کردیم وضع ما خوب نبود و همه مان از لحاظ مالی در فشار بودیم و درس هم می خواندیم. آنجا توانستیم یک انجمن اسلامی را در هر دانشگاهی ثبت کنیم و از بودجه دانشگاه بتوانیم انجمنی ثبت کنیم. نزدیک 7 بار در لندن اعتصاب غذای عمومی کردیم که از لحاظ تبلیغاتی خیلی موثر بود و از روز دوم دیگر خبرنگارها جمع می شدند تا ببینند طاقت یک انسان بر عقیده اش چقدر است. تسنیم: این تحصن ها و اعتصابات در کجا شکل می گرفت ؟ رحیمی: بیشتر در لندن و در کلیسا بود. کلیسا را در اختیار ما قرار می دادند و همه تحصن های ما در کلیسا بود و آخرین تحصن 7 روز طول کشید. ما روزه می گرفتیم و سحر دو یا سه لیوان آب می خوردیم و روزه گرفتن و تبلیغات کردن را هم ترکیب می کردیم. تسنیم: با تشکر، در پایان اگر صحبتی هست بفرمایید. رحیمی: امام خیلی تاکید می کردند هرکاری می خواهید بکنید در راس آن مبارزه با هوای نفس داشته باشید و نماز و روزه را هم فراموش نکنید. امام خیلی به این قضیه سفارش می کردند. ایشان همیشه و همیشه همه را به تقوا سفارش می کرد که راه گم نشود. من به شما یک قصه راحت بگویم امام وامدار احدالناسی نبود. امام خیلی هم مواظب بود کسی ادعای سرقفلی و مالکیت نکند. امام نیازی به هیچ نداشت، امام به چیزی وابسته نبود و خیلی ها در واقع تحلیل غلطی از جمله معروف امام می کنند که در هواپیما درباره رفتن به ایران می گویند "هیچ"!امام واقعا تنها کسی بود مهم برایش خدا بود. زمانی هم که به امام می گویند آقا مصطفی فوت کرده، می گوید این از الطاف خفیه الهی بود یعنی به معنای واقعی ایشان در خدا غرق شده بود. انتهای پیام/