پایگاه خبری بيان ما 9 تير 1398 ساعت 10:03 http://www.bayanema.ir/news/27579/بی-ثباتی-عیالوار-ترین-وزارتخانه-کشور-دلایل-تغییر-مکرر-سکانداران-آموزش-پرورش-چیست -------------------------------------------------- عنوان : بی‌ثباتی در عیالوار‌ترین وزارتخانه کشور؛ دلایل تغییر مکرر سکانداران آموزش و پرورش چیست؟ -------------------------------------------------- متن : بی ثباتی در عیالوار ترین وزارتخانه کشور؛ دلایل تغییر مکرر سکانداران آموزش و پرورش چیست؟ یکی از عمده ترین مشکلات در آموزش و پرورش فارغ از دردهای مزمن آن بی ثباتی در مدیریت است که حتی می توان آن را منشا اصلی دیگر خلاها دانست. به گزارش خبرنگارحوزه آموزش و پرورشگروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان، سابقه ورودش به سرزمین ایران به قرن ها پیش و به زمان مادها برمی گردد، زمانی که بسیاری از تمدن های فعلی هنوز برپا نشده بودند، اما آموزش در میان ایرانیان و به بیانی دیگر در میان آریایی ها جایگاه ویژه ای داشت هرچند در آن زمان اغلب افراد خاص و متمول از نعمت آموزش بهره مند بودند، اما به هر روی وجود این سابقه دیرین ارزشمند است. آموزش شاید در جامعه ایرانی فراز و فرود های بسیاری داشته که بسیاری از این تغییر و تحولات هم ناشی از تغییرات ساختاری در فرهنگ، نظام و حکومت بوده است؛ تغییر و تحولات و فراز و فرود های نظام تعلیم و تربیت در ایران تمامی نداشت و نخواهد داشت، اما این تغییر و تحولات باید به چه قیمتی باشد و آیا نظام تعلیم و تربیت را به توفیق می رساند یا خیر. آموزش و پرورش امروزی از چه زمان وارد کشور شد؟ بعد از مکتب خانه ها اولین مدارس نوین در ایران از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفت، زمانی که کشیشی آمریکایی به نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ هجری قمری مدرسه ای بنا کرد که علاوه دروس دانشی مهارت هایی نظیر قالی باقی و آهنگری هم به کودکان آموزش می داد البته نباید از تلاش میرزا حسن رشدیه بنیانگذاران مدارس نوین در کشور هم غافل شد اما با توجه به شرایط آن روزگار اقدام وی با شکوه و شکایت های بسیاری مواجه بود. دارالفنون هم اولین مدرسه ایران به سبک مدارس عالی اروپا بود که به ابتکارمیرزا تقی خان امیرکبیردر زمان ناصرالدین شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران در در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی تأسیس شد. راه اندازیاولین مدرسه دختران در ایرانهم به همت بی بی خانم استرآبادی به نام دوشیزگان در سال ۱۳۲۴ هجری قمری بود هرچند این اقدام جسورانه مخالفان بسیاری در پی داشت. میانگین ۲ ساله عمر وزارت در آموزش و پرورش انقلاب و تغییر و تحولات وابسته به آن در نظام آموزش و پرورش کشور هم تغییراتی را به وجود آورد که وقوع آن بدیهی بود اما حال که چهار دهه از انقلاب اسلامی ایران می گذرد انتظار می رود تا اصلی ترین نهاد تعلیم و تربیت کشور شرایط مطلوبی داشته باشد، هرچند نگاه به عملکرد این نظام نشان می دهد همچنان زخم های دیرینه بر پیکر آن وجود دارد و اکنون وزارت آموزش و پرورش صرفاً به گذرگاهی شلوغ و سکوی پرتابی برای وزرای این وزارتخانه تبدیل شده است. وزارتخانه ای که طی ۴۰ سال گذشته ۱۴ وزیر به خود دیده است و حالا هم به طور موقتی با سرپرست ادامه می دهد تا بار دیگر پانزدهمین وزیر را راهی طبقه چهارم ساختمان شهیدرجایی کند؛ محاسبه ای سرانگشتی نشان می دهد که عمر تصدی این وزارتخانه به طور میانگین حدود دو سال می شود و با این عمر کوتاه سکانداری نمی توان انتظار رفع مشکلات بنیادین داشت، اما باید دید دلیل این رفت و آمد متعدد وزرا در وزارتخانه ای با حساسیت بالا و جمعیت مخاطب گسترده چیست؟ آنطور که از رفت و آمد وزرا بر می آید نشان می دهد هموراره وعده های دیرین و مشکلات مزمن آموزش و پرورش همچونمشکلات معیشتی و منزلتیو برخی نارسایی ها در برنامه درسی و سیاست زدگی موجب تغییر و تحولات در تصدی این وزارتخانه شده، اما سوال اینجاست چرا تاکنون فردی مناسب و شرایطی مساعد برای این وزارتخانه و وزیرش ایجاد نکرده اند تا بتوان دردهای مزمن را حداقل به اقتضای امکانات کشور برطرف کرد؟ قادری فر استاد دانشگاه در پاسخ به چرایی تعدد تعویض وزرا در آموزش و پرورش معتقد است که مرور تغییر وزرا از سال ۱۳۴۳ به بعد نشان می دهد وزرای بهداشت بهداشت همگی فوق تخصص و استاد دانشگاه بودند و تحصیل آنها در بهترین دانشگاه هی دنیا بوده است اما در مقابل در آموزش و پرورش تمام وزرا جز مرحوم شکوهی مدرک دکترای تعلیم و تربیت نداشتند و در رشته های دیگری تحصیل کردند. به دنبال این موضوع فاطمه سعیدیعضو کمسیون آموزش و تحقیقاتهم به خبرنگارحوزه آموزش و پرورشگروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان، گفت: دولت در انتخاب وزرای وزارتخانه های مختلف به ویژه آموزش و پرورش باید دقتی بیشتر داشته باشد و در تعیین آنها به عنوان سکان دار یک دستگاه، به مواردی مانند تخصص،تحصیلات دانشگاهیو تجربه دقت کند. آموزش و پرورش گذرگاهی بی چون و چرا برای وزرا صندلی های لرزان وزارتدر آموزش و پرورش موجب شده است تا نه تنها دردی از درد های آموزش و پرورش دوا شود بلکه مشکلی دیگر به نامنبود ثبات مدیریتیو عواقب پیرو آن هم در این وزارتخانه وجود داشته باشد که همین عامل باعث می شود نه تنها کار وزرا به نتیجه برسد بلکه نگرانی از تزلزل جایگاه و در نهایت این تغییرات کار های نیمه تمام بسیاری را روی هم انباشته کند. موضوعی که چندی پیش مهدی نوید ادهم دبیرکل شورای عالی آموزش و پرورش هم از آن گلایه کرد و معتقد بود یکی از مشکلات اصلی که آموزش و پرورش با آن مواجه است تعدد رفت و آمد وزراست که موجب می شود برخی برنامه های کاری در این وزارتخانه نیمه تمام بماند. در ادامه مروری بر سوابق کاری ۱۴ وزیر اخیر آموزش و پرورش داریم که این بررسی نتایج جالبی از تحصیلات، تخصص و مدت زمان فعالیت در پی دارد. زیرساخت لازم برای مدیریت قوی در آموزش و پرورش چیست؟ کمی تامل در تاریخچه تغییر وزرا طی چهار دهه اخیر نشان می دهد به جز معدود افرادی از آنها سایر وزرا مدرک تحصیلی مرتبط با آموزش و پرورش نداشتند هرچند این افراد تجربه کاری قابل ملاحظه ای در این وزارتخانه را در کارنامه کاری خود ثبت کردند، اما هیچ کدام مدرک تحصیلی این عرصه را نداشتند. شاید بتوان یکی از علل رفت و آمد متعدد وزرای آموزش و پرورش را هم همین عامل دانست چرا که آموزش و پرورش به دلیل حساسیت های خاص خود و سر و کار داشتن آن با جامعه گسترده انسانی نیاز های ویژه ای دارد و همواره زیر تیغ نقدهای منصفانه، جناحی و حتی گاه نامعقول است بنابراین تخصص و تجربه گرایی توام با هم در این عرصه اهمیتی دوچندان پیدا می کند. مهدی بهلولی کارشناس حوزه تعیم و تربیت درباره علل تغییر مکرر وزرا در آموزش و پرورش و تاثیر تحصیلات بر این موضوع به خبرنگارحوزه آموزش و پرورشگروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان، گفت: اگر وزرای آموزش و پرورش ما مدرک تحصیلی و سابقه کاری مرتبط با آموزش و پرورش داشته باشند و از این نهاد برخاسته باشند بسیار ثمربخش خواهد بود اما در شرایط فعلی بیشتر از اینکه به دنبال وزیری با مدرک مرتبط باشیم باید وزیری داشته باشیم که حق و حقوق آموزش و پرورش را از هیئت دولت و دیگر مراکز قدرت دولت بگیرد یعنی شخصی قدرتمند و توانمند نیاز داریم نه اینکه فردی داشته باشیم تا به پست وزارت به عنوان سکوی پرتاب نگاه کند. وی ادامه داد: وزیر نباید فردی باشد که اگر هیئت دولت برایش وزنی در نظر نگرفت کنار رود بلکه باید برای احقاق حقوق این وزارتخانه تلاش کند و این موضوع جز اولویت اصلی انتخاب وزیر باید قرار گیرد. با وجود این شرایط بی شک هیچ کس با تغییرات در آموزش و پرورش مخالف نیست اما مسیر صحیح این تغییر و به ویژه انتخاب مدیر مناسب خلا اساسی است که همواره حس می شود و آموزش و پرورش بیش از هر چیزی از نبود مدیری توانمند و کاربلد در عرصه اداره این وزارتخانه عریض و طویل رنج می برد، وزراتخانه ای که حالا بیم آن می رود با انتصاب های اخیر و نوع مواجه های رسانه ای به جای درمان دردهای کهنه اسیر سیاست زدگی بیش از ایام پیشین شود. انتهای پیام/