۰
تاریخ انتشار
چهارشنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۱۴
کد مطلب : ۱۶۵۱۴

براي جانبازان کم گذاشتيم / محسن پير‌هادي

براي جانبازان کم گذاشتيم / محسن پير‌هادي
براي جانبازان کم گذاشتيم
محسن پير‌هادي
در اين چند ماهي که از مسئوليتم در روزنامه رسالت مي گذرد، مترصد فرصتي بودم که از جانبازان، اين عزيزان فراموش شده بنويسم. بياييد تعارف نکنيم و صريح بگوييم که جانبازان، فراموش شده اند؛ آنها که روزي قدرت ايمان و شکوه رزمندگي شان تضمين امنيت خاک و جان و ناموس ايرانيان بود، امروز آنقدر مظلومند که حتي نگرانند با يک روزنامه در مورد کم مهري هايي که در حق‌شان مي شود، مصاحبه کنند، تا مبادا همان حمايت ناچيزي که از آنها به عمل مي آيد قطع شود.
1. به سال 59 بازگرديم. سپاه پاسداران انقلاب اسلامي تازه تاسيس است و هنوز امکانات و تشکيلات لازم براي اداره وضع موجود را ندارد. ارتش بازمانده از دوران قبل هم آسيب ديده، بسياري از فرماندهان ارشدش فرار کردند و مشغول پاک‌سازي
دروني است. در چنين شرايطي دشمن خارجي با حمايت تسليحاتي، تبليغاتي و مالي ده‌ها کشور دنيا به 5  استان غربي ما حمله مي کند. بنيانگذار انقلاب اسلامي، چاره را در مردمي کردن دفاع مي بيند و سيل جوانان و مشتاقاني که چشم به جماران دارند به جبهه هاي نبرد گسيل مي شوند. نکته اول همينجاست؛ بسياري از جانبازان ما نظامي نبودند بلکه دانشجو، طلبه، کاسب، معلم و مردم کوچه و بازار بودند که داوطلب شدند در دوره هاي سه ماهه تا 6 ماهه از کشورشان دفاع کنند. حال اما خاطرات آن دوران، شب و روز برايشان تداعي مي شود؛ يا بهتر بگويم درد مجروحيت و جانبازي هر لحظه همراه‌شان است.
2. تا به حال يک جانباز شيميايي را ديده ايد؟ ديده ايد وقتي به سرفه مي افتد گاهي نزديک به يک ساعت سرفه مي کند و آنقدر درد مي کشد تا رنگش کبود شود؟ اگر ديده باشيد قبول مي کنيد که شيميايي بودن، انگار شهادت تدريجي است با درد بيشتر و زجر عميق تر. آسايشگاه جانبازان اعصاب و روان رفته ايد؟ . آسايشگاه جانبازان حرکتي چطور؟ مي دانيد اگر کسي سال ها معلول حرکتي باشد احتمالا مشکل اعصاب و روان هم پيدا مي کند؟ بسياري از جانبازان عزيز ما نتوانستند به دليل تبعات و مشکلات ناشي از جانبازي ازدواج کنند و پدر و مادرشان هم از دنيا رفته اند و امروز هيچ‌کس را ندارند. غم انگيز نيست؟ کسي که همه مديون رزمندگي ديروز اويند، امروز هيچ‌کس را ندارد.
3. اينکه ما همه مديون جانبازانيم به کنار، حتي اينکه رزمندگان و جانبازان ما در راه ايمان ايثار کرده اند و جنگشان بيش از آنکه در راه دفاع از سرزمين باشد که صد البته بسيار ارزشمند است در راه دفاع از اعتقاد بوده هم به کنار؛ ما حتي به اندازه دولت هاي غربي و بعضا لاييک هم به جانبازان رسيدگي نکرده ايم. در بسياري از کشورهاي دنيا يک مجروح جنگي تا پايان عمر، تقريبا غير از درد جراحت، هيچ دغدغه ديگري متحمل نمي شود. در آمريکا و آلمان، هم شخص مجروح و هم خانواده اش تا پايان عمر، از هزينه هاي درمان و بسياري هزينه هاي ديگر معاف اند و در برخي کشورها که در گزارش امروز روزنامه آمده، هزينه هاي تحصيل، تفريح، سفر و چندين مورد ديگر علاوه بر هزينه هاي درمان، بر عهده دولت ها و ارتش هاست.
4. چند وقتي است که دولت محترم تصميم گرفته، از آنجا که بنياد شهيد قدرت تأمين هزينه هاي درمان جانبازان را ندارد، هزينه درمان اين يادگاران دفاع مقدس را از سر بنياد باز کرده و به دستگاه هاي اجرايي يا صندوق بازنشستگي مربوط محول کند. مگر قرار نبود دستگاه هاي مختلف مرتبط با امور ايثارگران تجميع شود تا به صورت متمرکز و با کيفيت مطلوب به ايثارگران خدمات داده شود. نکته ديگر آنکه قرار دادن مسئوليت بر دوش دستگاه ها و صندوق ها در ميانه سال، بدون آنکه از ابتداي سال و در بودجه برايش پيش بيني شده باشد، چه معنايي مي تواند داشته باشد؟!
5. همان قدر که بي مهري به جانبازان، اين سرمايه هاي گرانقدر ملي ما مي تواند رحمت و برکت را از جامعه دور کند، عزت و احترام اين عزيزان جامعه را به سعادت نزديک مي کند. يک پيشنهاد مي تواند اين باشد که براي يک روز در سال هم که شده هر ايراني حتما همراه با خانواده اش به يک آسايشگاه جانبازان سر بزند. رسانه ها، سينماگران، نويسندگان و بيش از همه مسئولان هم بايد به رسالت خود در تکريم جانبازان بيش از اين عمل کنند، باشد که اين شناخته شدگان در آسمان، در زمين و در ميان ما ناشناخته نمانند.
ارسال نظر
نام شما

آدرس ايميل شما

تازه ترين عناوين
دریچه افکار