۰
تاریخ انتشار
شنبه ۲۰ شهريور ۱۴۰۰ ساعت ۱۳:۴۴
کد مطلب : ۸۳۲۴۶

پایان عصر رستم و سهراب؟

پایان عصر رستم و سهراب؟
به گزارش بیان ما؛   با پایان المپیک ۲۰۲۰ توکیو و کسب تنها یک مدال نقره توسط علی داوودی در دسته فوق‌سنگین، به‌نظر رسید که حکم‌رانی مطلق وزنه‌برداری ایران بر المپیک با ارائه قهرمان‌های جهانی و المپیکی پایان یافته و باید منتظر عصر جدیدی در دنیای آهن و دیسک باشیم.
سهراب مرادی و کیانوش رستمی، قهرمان‌های المپیک ۲۰۱۶ ریو به دلایل مختلفی نتوانستند جواز حضور در رقابت‌های المپیک ۲۰۲۰ توکیو را کسب کنند تا کاروان ایران بدون ۲ ستاره خود راهی دهکده شود. گریبان سهراب مرادی را مصدومیت کتف و البته زانو گرفت و کیانوش رستمی هم با اوت کردن در چند مسابقه متوالی، از شرکت در المپیک باز ماند.
 
نکته مهم این‌جاست که رئیس فدراسیون و سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری نیز مانند ادوار سابق با ورزش‌کاران راه نیامدند تا همه‌چیز بر مبنای قوانین اردویی و ملی جلو برود. علی مرادی و محمدحسین برخواه به‌دلیل آن‌چه عدم حضور سهراب مرادی و کیانوش رستمی در اردوهای ملی عنوان شده، نام این ۲ نفر را در لیست اعزامی‌ها قرار ندادند.
 
با این اتفاق کم‌سابقه که در دنیای پولاد سرد رخ داده، احتمالاً باید دوران سهراب مرادی و کیانوش رستمی را با توجه به شرایط سنی‌شان پایان یافته بدانیم، چرا که کارشان برای بازگشت به روزهای اوج با توجه به قدرت گرفتن رقبای داخلی و خارجی سخت و تاحدودی غیرممکن شده.
 
با وجود رقبایی نظیر ایوب موسوی و علی میری در وزنه‌برداری داخل کشور و خودنمایی تیان تائوی چینی و فارس الباخ قطری که مدال طلای المپیک ۲۰۲۰ را هم از آن خود کرد، احتمالا این ۲ ستاره طلایی المپیک ایران نیز کنار بروند و با این تفاسیر هم دوران نسل طلایی وزنه‌برداری به پایان برسد؛ چراغی که با بهداد سلیمی، سجاد انوشیروانی، نواب نصیرشلال و سعید نعمت‌پور روشن شد و با سهراب مرادی و کیانوش رستمی هم به خاموشی گرایید.
 
در این بین اما شاید جدیت فدراسیون وزنه‌برداری در اجرایی کردن مفاد بدیهی قوانین اردویی جالب توجه باشد؛ جایی که کادرفنی تیم ملی و مسئولین فدراسیون مصرانه بر این تصمیم پافشاری کرده‌اند که شرط سفر به مسابقات جهانی، حضور در اردوهاست و مطابق اکثر اوقات هم این کیانوش رستمی بود که اردوی تیم ملی را به هیچ انگاشت و از سهراب مرادی هم خبری نشد.
 
این تصمیم اما باید زودتر از امروز و شهریورماه ۱۴۰۰ اتخاذ می‌شد. شاید اگر فدراسیون و کادرفنی همین جدیت و پافشاری را از یک سال پیش از آغاز بازی‌های المپیک توکیو عملی می‌کردند، الان حداقل یک طلا از دریای توکیو دشت می‌شد و یکی از بین سهراب مرادی یا کیانوش رستمی، با طلای دوم خود به وطن برمی‌گشت.
 
اتفاقاتی که در اردوهای تیم ملی وزنه‌برداری رخ می‌داد، رسماً کسر شأن و اهانت به قداست تیم ملی بود. کیانوش رستمی که بدون حضور در اردوها و با تمرین شخصی در منزل و شهر خود، داعیه رقابت در تمام مسابقات را داشت و عملاً جایگاه سرمربی تیم ملی را زیرسؤال می‌برد.
 
قطعاً تداوم این روند از سوی فدراسیون وزنه‌برداری و کادرفنی تیم ملی، باعث درس عبرت و آئینه‌ای برای ورزش‌کاران نسل جدید و جوان خواهد بود. تیمی که با جوان‌گرایی محض می‌تواند نوید بازگشت روزهای طلایی را به دنیای وزنه و دیسک ایران دهد و باز هم افتخارات زیادی را برای کشور بیافریند.
ارسال نظر
نام شما

آدرس ايميل شما