تاریخ انتشار : ۹ مرداد ۱۴۰۱ ساعت ۱۷:۵۹
جالب است ۰
این روزها پدر و مادرهای مذهبی زیاد می بینیم که بچه هایشان به قول امروزی ها ژیگول و بدحجاب هستند و والدین کم حجابی که بچه هایشان با حجاب و نمازخوان هستند، اما اشکال کار کجاست؟ مگر این بچه ها جایی غیر از همین خانواده ها بزرگ شده اند که این همه تفاوت پیدا کرده اند؟! این گزارش را بخوانید.
با نوجوان بدحجاب چطور رفتار کنیم!
به گزارش بیان ما؛
مدتی است وقتی در خیابان  قدم می‌زنم بیشتر به مردم نگاه می‌کنم. این روزها تفاوت  بین آدم ها بیشتر شده است حداقل تفاوت ظاهری. نه اینکه بخواهم مردم را قضاوت کنم نه ! مثلا یکی از نکات مورد توجه ام تفاوت بین مادر و دخترها یا پدر و پسرها است.مادرهای محجبه و مذهبی که فرزندانشان به قول امروزی ها ژیگول (بدحجاب) هستند یا  پدرهای خیلی معتقدی که پسرهایشان ظاهری فشن  دارند، مثلا موهایشان را رنگ کرده اند یا لباسی غیر متعارف دارند و این پدر و پسری خیلی به هم نمی‌آید.
حتی گاهی به چشم دیدم که مادرها به دخترهای نوجوانشان برای حجاب تذکر می‌دهند که مثلا موهایت را بپوشان یا جلوی مانتویت را ببند، اما دختر یا پشت چشم نازک می کند یا غر می زند که مادر بس کن!باز شروع کردی! مادر هم لب می‌گزد و دیگر چیزی نمی‌گوید اما اخم هایش کاملا در هم است. اما به تازگی مادری را کنار دخترش دیدم با اینکه  دختری بدحجاب بود و ظاهر دختر ومادر هیچ سنخیتی با هم نداشت باز هم  مادر دو شادوش دخترش  با او قدم می زد .
در این بین پدر و مادران  با حجب و حیا و مذهبی هم هستندکه واجباتشان را به جا می آورند و حجابشان هم خیلی خوب است، اما پسر نوجوانشان مو رنگ می‌کند، مدام مدل‌های مختلف بدحجابی لباس می‌پوشد که این  پدر و مادر را شرمنده می‌کند. همیشه برایم سوال است که این پدر و مادر چطور با این پسر رفتار می‌کنند ، آیا چیزی به او نمی گویند؟ یا نکند رفتارشان طوری بوده که این بچه از دین و حجاب زده شده است؟! از طرف دیگر هم خانواده هایی را  می‌بینم که فرزندانشان  به لحاظ حجاب و مذهب در سنین نوجوانی پخته ، آموزش دیده ، معتقد هستند.
 در برنامه رادیویی خانمی برای گرفتن مشاوره تلفنی اینطور گلایه می‌کرد :« من خیلی آدم مقید و مذهبی هستم، حجابم هم کامل است، روزه هایم را کامل می گیرم ، منتها نمی توانم نماز بخوانم، وگرنه همه واجباتم را به جا می آورم، کارشناس برنامه پرسید: چرا نمی‌توانید نماز بخوانید؟ آن خانم هم در جواب  گفت: تا دوره نوجوانی نماز می‌خواندم اما پدرم خیلی روی نماز حساس بود، من نماز می خواندم، پدرم می پرسید: نمازت را خواندی؟ من هم می‌گفتم: بله؛ اما  باورش نمی شد و می‌گفت: من ندیدم نماز خوانده باشی نخواندی؟ بعد هم کلی بحث می‌کرد و مرا به گریه می انداخت. از آن زمان دیگر نماز را رها کردم و اصلا  در نمازخواندن  آرامش ندارم.

حضرت علی(ع) می فرمایند دوره نوجوانی از سه جهت بسیار حساس است، نخست اینکه « قلب نوجوان مانند زمین، خالی و مساعد است که هر چه در آن بکاری، همان را درو می کنی. دوم «دوران نوجوانی زودگذر است و گوشزد می فرماید که سریعا آن را دریابید و در نهایت هم شیطان در این دوره به نوجوان زیاد روی می آورد.» بنابراین پدر ، مادر و خانواده خیلی باید مراقب باشند تا پناهگاه خوبی برای بچه هایشان بشوند ، تا او از دین و مذهب دور نشود و پناهگاهش به جای فشن استایل ها، مدل و لباس های آنچنانی، فیلم و سریال های عجیب و غریب و بازی های اینترنتی، قرآن کریم و ائمه اطهار(ع) باشد. اما چطور؟ این سوال خیلی از خانواده ها است.
*با نوجوانان از درِ نصیحت و دستور وارد نشویم!
با مادری که از دست دخترش به دلیل بدحجابی گله مند بود هم کلام شدیم. مادر با ناراحتی می‌گفت؛ هر چه دخترم را نصیحت می‌کنم، به او اثر نمی‌کند. تا زبان باز می‌کنم دخترم بهانه‌ای پیدا می‌کند که از من فرار کند.» یک نکته مهم است که در نظر داشته باشیم نوجوان را نباید بیش از حد نصیحت کنیم یا با جملات دستوری به او بگوییم که مثلا فلان طور لباس بپوش یا حجابت را رعایت کن. چون قطعا این کار را نخواهد کرد، چرا که می‌خواهد استقلال داشته باشد و کاری که خودش دوست دارد را انجام دهد. پس بهترین راه این است که از روش صحیحش وارد شویم تا نوجوان به پرخاش یا لجبازی نیافتد.
یکی از راهکارها در این زمینه این است که بچه ها را وارد بحث های خانوادگی کنیم، یعنی زمانی که درباره یک موضوع صحبت می‌کنیم، از او نظر بخواهیم و فرزندمان را در کنار خودمان قرار دهیم ، جای اینکه فکر کنیم او شخصی است که در مقابل ما قرار دارد، کم کم او کنار ما قرار می گیرد و درباره مسائل مختلف نظر می دهد و این مشارکت باعث می شود که ما بتوانیم از در مکالمه با نوجوان وارد شویم.
من خانواده های زیادی را دیدم که به راحتی می توانند دور هم جمع شوند و نظر بدهند، حتی اگر همه نظرات هم را هم قبول نداشته باشند اما در مقابلش خانواده هم زیاد دیدم که حتی دو کلمه حرف حساب نمی توانند با هم بزنند چرا که حرف هم را نمی فهمند و همه همدیگر را جبهه مقابل هم می دانند . در این دست خانواده ها  اغلب بچه ها سرکش و لجباز می شوند و کار خودشان را انجام می دهند ، بدون اینکه بدانند راه درست چیست. بنابراین کنترل و تذکر بیش از حد در هر زمینه ای از جمله حجاب داشتن ، نماز خواندن یا هر کار دیگری اثر معکوس دارد.
*بچه هایتان را با دیگران مقایسه نکنید
مریم موسوی کارشناس مذهبی خانواده می‌گوید: زمانی که ویژگی های دوران نوجوانی را می‌خوانیم به چند نکته مهم می‌رسیم، از جمله اینکه نوجوان دوست ندارد، مثل کودک با او رفتار شود، مثلا مدام بکن و نکن به او داشته باشیم که «فلانی در خیابان حجابت را رعایت کن، روسری ات را جلو بکش ، لباست را درست کن، یا چرا مدل موهاتو اینطور کردی، برو عوضش کن » و ....این امر و نهی ها باعث می‌شود او فکر کند هنوز یک بچه است که بقیه می‌خواهند او را درستش کنند. نکته دیگر هم این است که پدر و مادرها نوجوانشان را با دیگران مقایسه نکنند. مثلا این جمله که «دختر خاله ات چه حجاب خوبی داره، چرا تو رعایت نمی‌کنی؟ من ازت راضی نیستم» یا مثلا «فلان فرد تو فامیل چقدر خوب رفتار می‌کنه، یه کم یاد بگیر!» و از این دست جملات بچه ها را جری تر می‌کند به جای اینکه آنها را سربه راه کند.»
من از برخی دخترها شنیده ام که می گویند چون مادرم مرا همیشه نصیحت می‌کند و مرا با دیگران مقایسه می‌کند که «ببین دختر فلانی چادر داره»، من به خاطر همین مقایسه هایش هیچوقت دوست ندارم چادر سر کنم، وگرنه خودم همیشه دلم هوای این را می‌کند که چادر داشته باشم و حجاب خوبی، اما چون مدام مادرم مرا با دیگران مقایسه می‌کند، حس لجبازی به من دست می‌دهد و نمی خواهم این نوع حجاب را داشته باشم.

*شخصیت فرزندتان را حفظ کنید
یکی از مهمترین نکات برای والدینی که فرزند نوجوان دارند، این است که همیشه احترامش را داشته باشند. حال شاید برخی والدین بگویند که برعکس شده، آنها باید احترام ما را داشته باشند. درست است بچه ها باید احترام  پدر و مادر را داشته باشند، اما به دلیل شرایط خاص دوران نوجوانی، بهتر این است که پدر و مادر هم به بچه ها شخصیت بدهند و به آنها احترام بگذارند. مثلا اگر به نوجوانتان می خواهید بگویید که مثلا این لباس مناسب تو نیست یا حجابت خوب نیست، نگویید: «خجالت نمی‌کشی، مثل لات های سرخیابون شدی!». شخصیت او را حفظ کنید، به او اعتماد به نفس بدهید و سپس خواسته تان را مطرح کنید.
*نوجوانتان را رها نکنید
موسوی همچنین می‌گوید: «برخی والدین هستند که وقتی می‌بینند، بچه ها به فرمانشان نیستند، مثلا حجابی که آنها دوست دارند را رعایت نمی‌کنند، نماز نمی‌خوانند یا چیزهای دیگر، آنها را رها می کنند. اما این روش درستی نیست چون بچه ها خواه ناخواه به ما احتیاج دارند، بهترین پدر و مادر آنهایی اند که بچه ها را رها نمی‌کنند. دستشان را می‌گیرند، حتی اگر به حرفشان هم نباشند، بالاخره یک جایی بچه ها به سمت درست و صحیح می آیند. بنابراین پدر و مادر همیشه باید هادی و راهنمای بچه ها منتها با روش صحیح باشند.»
 اصل برخورد صحیح با نوجوان و مواجهه با اشتباهاتش این است که او را قضاوت یا تنبیه نکنید. از عبارت‌های مثبت برایش استفاده کنید، حتی اگر جایی راه اشتباهی هم رفت، او را پذیرا باشید. مثلا بگویید: «از اینکه درست خیلی خوبه، خوشحالم. اما اینکه حجابت را خوب مدیریت نمی‌کنی، من و پدرت نگران هستیم. چون این برای خودت و آیندت خوب هست».
بدترین حالت هم این است که چیزی را به بچه ها تحمیل کنید، مثلا اینکه مدام به نوجوان بگویید: «ما هم سن تو بودیم، روی حرف پدر و مادرمان حرف نمی زدیم، هر چه آنها می‌خواستند، می پوشیدیم یا رفتار می‌کردیم» اینکه انتظار داشته باشیم، بچه ها مثل ما باشند، اشتباه است.به هرحال دنیا تغییر کرده و روحیات بچه ها و نیازهایشان هم تغییر کرده است. می توانید برای ترغیب بچه ها به حجاب داشتن برایشان لباس های رنگی تدارک ببینید، روسری های شاد یا لباس های رنگ روشن و زیبا تهیه کنید تا از آنها استقبال کنند.
*با نوجوان پرخاشگر چه کنیم
برخی نوجوان ها به خاطر شرایط خاص این دوره و وضعیت فیزیولوژیکشان نسبت به خشم و عصبانیتشان کنترلی ندارند، این نوجوان ها احساسات و رفتارها را به گونه متفاوتی تجزیه تحلیل می‌کنند و ممکن است در ارتباط با صحبت های پدر و مادر دچار سوتفاهم شوند. پدر و مادر اگر آگاه باشند که مغز این نوجوان با آنها متفاوت است، روش تعاملشان را با آنها تغییر می‌دهند. مثلا حتی اگر نوجوان عصبانی می شود، شما مثبت و آرام باشید تا استرس های او هم کم شود. بنابراین زمانی که سطح استرس های بچه را شناختید، او هم آرام تر می شود و از شما انرژی می گیرد.
موسوی دراین باره می‌گوید: «والدین برای مذهبی کردن فرزندانشان نیازی نیست از  دوران کودکی به طور مستقیم بچه ها را وارد مسائل عبادی کنند، آنها را به زور چادر سرشان کنند یا کارهای دیگر که عامل دافعه بیشتری دارد. بهترین حالت این است که غیر مستقیم شما کار خودتان را انجام دهید ، بچه ها خودشان با شما همراه می شوند. برای ترویج حجاب هم همین روش کار ساز است، نباید پدر و مادر کاری کنند تا بچه هایشان از حجاب بیزار شوند. اگر این روش ها را بلد نیستید، می‌توانید با یک روانشناس مذهبی در این زمینه مشورت بگیرید یا کتاب بخوانید.
خیلی از والدین مذهبی به دلیل انجام روش های غلط و اشتباه، بچه هایشان را از دین و مذهب زده می‌کنند به همین دلیل هم هست که ما مادر، پدرهایی می بینیم که بچه هایشان صد و هشتاد درجه با خودشان متفاوت اند. بنابراین اولین جایی که بچه ما یاد می‌گیرد، با حجاب یا بی حجاب باشد، نمازخوان یا بی نماز بشود، داخل منازل خودمان است. رفتارهای نادرست و اشتباه والدین  و نحوه رفتار نامناسب بچه ها را از مسائل عبادی و حجاب زده می کند.»
روش هایی که مطرح شد مثل تذکر دادن زیاد، تحکم، امر و نهی، گیر دادن و درگیر شدن با نوجوانان مثل اینکه بچه مان را به خاطر نماز صبح نخواندن تنبیه یا از محبتمان محروم کنیم یا به خاطر مسائل دیگر مثل رعایت حجاب کامل از خیلی حقوق محروم کنیم، روش اشتباهی است. خداوند در هیچ جایی بیان نکرده که برای با ایمان کردن بچه هایتان با آنها وارد جنگ بشوید، بلکه همیشه زبان نرم و مهربان را توصیه کرده است.
پیامبر اسلام(ص) همیشه برای تبلیغ دین وارد گفت وگوی مهربانانه با مردم می شدند ، نه اینکه برای ترویج دین به جایی حمله کنند، جنگ هایی که اتفاق افتاد همه دفاعی بودند چرا که اجازه نمی دادند تا پیامبر تبلیغ کنند و آنها هم از خود دفاع می کردند. دین اسلام آنقدر پتانسیل قوی دارد که می توان دل ها را به سمتش جذب کرد اما حتی داریم خانواده های زیادی که با روش های صحیح هم نتوانستند فرزندانشان را به راه بیاورند، به هرحال در بین ائمه و بین پیغمبرها مثل حضرت نوح هم خانواده و زن و فرزندانی بودند که ایمان نیاورند و خودشان تباه شدند.
پدر و مادر وظایفی در قبال بچه ها دارند که آنها را تربیت کنند و نقش راهنما را برایشان ایفا کنند تا استعدادهای درونی شان شکوفا شود، دیگر آنها مختار آفریده شده اند و ممکن است به راه هم نیایند. پس ما وظیفه مان این است که بشناسیم چطور باید هدایت کنیم، البته این در حوزه خانواده است نه قانون و جامعه. آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی در جایی می فرمودند که «زمین وجودی فرزند آماده است؛ بذرهم آماده است؛ در این حال والدین اگر به این زمین آماده، آب ندهند، خیانت کرده اند؛ چه بسا جنایت کرده اند. معتقدم که تربیت فرزند خیلی مشکل نیست؛ ولی دارای ظرافت های علمی فراوانی است.»
  short_url/vdcgq79qxak9zu4.rpra.html
bayanema.ir/vdcgq79qxak9zu4.rpra.html
مطالب مرتبط
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما

آخرین عناوین